DZD Art

Vera Pauw

Schilderijen als rotstekeningen, in krachtige en toch neutrale oerkleuren. Een verbluffend lijnenspel, waardoor spanning gevangen wordt en het werk ruggengraat krijgt. 

Vera Pouw beschikt over een talent dat je verder laat kijken dan je neus lang is. Haar werk is abstract en toch ook figuratief. Zijn het de kleurvlakken die aandacht krijgen of zie je de mensfiguren ontstaan? DE HUID IS EEN INSPIRATIEBRON VOOR VERA POUW. Van mens of dier, of zelfs de bast van een boom. Hierin zie je duidelijke structuren, en dieperliggende structuren, en nog dieper… Juist dat nieuw over oud en oud over nieuw fascineert Vera. Dat zie je in de vele verflagen, maar vind ik ook terug in het thema vergankelijkheid, wat goed aansluit bij de schilderijen. 

De mensfiguren hebben een dubbele houding, met de handen voor hun borst zijn ze krachtig en uitdagend dan wel kwetsbaar en beschermend. De grove lijn waarmee ze zijn geschetst zorgt voor een soort bewegelijkheid. DIE BEWEGING ZIT IN HET GEHELE WERK doordat in de restruimte ook de contouren van een soort mensen te herkennen zijn. Of verbeeld je je dat maar? Pouw weet die twijfel heel goed te benutten en zo lijkt er een soort tussenwereld te ontstaan waarin het verhaal verteld wordt. Een spannend verhaal, boeiend en interessant om door meegenomen te worden.

                                                         Judith Buitenhuis